Zomer 2017, een bloemlezing

Ik weet dat ge een blogpost niet moogt beginnen met het excuus dat het lang geleden is omdat ge geen tijd hebt, maar echt, ik loop al weken van hot naar her met een knagend gevoel, een hoofd en Evernotebestand vol ideeën, maar simpelweg geen moment van rust om mij eens aan het schrijven te zetten.

Maar hier is ie dan, met mijn grootste mannen in het zwembad en mijn kleine ukken wippend aan mijn voeten, vol bewondering voor hun eigen voeten. Het wordt waarschijnlijk wel een chaotisch gevalletje waarin ik alles van de voorbije weken in één post wil persen. Brace yourselves.

We beginnen waar we geëindigd zijn: onze vakantie. Eind juli trokken we een week naar Limburg, want veel verder moet ge met drie kinderen niet proberen te rijden, wat die hipster die met zijn baby van drie maanden in de draagdoek Vietnam rondtrok ook beweert. Het was er heerlijk. Ik kan u ’t Klein Gerigt warm aanbevelen. Een zwembad en trampoline in de tuin, babybedjes, leesboekjes en een eetstoel in het huis en een kinderboerderij, binnenspeeltuin en Bokrijk op een steenworp. Meer moet ge echt niet hebben, gastjes. Wij hadden bij ons vertrek het huisje al gereserveerd voor volgende zomer, maar dat hebben we deze week geannuleerd om nog nader te verklaren redenen. Spannend!

In augustus ging het lief weer werken en startte Eppo zijn laatste weken in de crèche. Ik voelde ook bij mijzelf de nood om uit te breken. Na zes maanden zorgen en zogen, zat ik ferm op mijn tandvlees. Ik was snel geïrriteerd, we maakten ruzie om de stomste dingen, Eppo sliep slecht en ik had nog geen zicht op nieuw werk. Kies voor het onderwijs, they said, it will be fun, they said. Zucht. Een fel lichtpuntje uit augustus is wel de geboorte van Emiel en Julien, neefjes voor onze kroost en de eerste kindjes van Ken zijn broer. Het zijn dotjes, maar ik ben blij dat ik niet in hun schoenen sta. Ik ben oprecht blij dat we met Eppo al eens konden “oefenen” en daarmee ook wisten wat ons te wachten stond, waardoor we op de meest pittige momenten konden putten uit onze ervaring en wisten: “this too shall pass.” Ook de succesvolle borstvoedingsperiode bij Eppo maakt dat ik kon doorbijten op het moment dat ik met ontstekingen, bloedende kloven en dubbel zo veel hongerige mondjes in de zetel zat te janken. En daarom krijgen ze tot op vandaag nog steeds borstvoeding. Hashtag trots.

En toen werd het 1 september. Met een bang hartje gingen we Eppo afzetten in het nestklasje van Freinetschool De Tovertuin. Daar kunnen de instappertjes van het einde van vorig schooljaar en de “nieuwkes” samen rustig acclimatiseren, exploreren en experimenteren. Zodra ze er klaar voor zijn, schuiven ze door naar hun echte classe unique, waar ze tot hun 6 jaar samen zitten. Alsof hij nooit iets anders had gedaan, ging onze peuter aan het spelen. ’s Avond gingen we een kleuter oppikken die niet mee naar huis wilde. Het voelt goed, net zoals de crèche van Han en Ida. We kozen dit keer bewust voor een kinderdagverblijf waar duurzaamheid hoog in het vaandel wordt gedragen. In De Biotoop gebruiken ze standaard wasbare luiers, gebruiken ze verzorgingsproducten van Weleda, krijgen de kindjes hoofdzakelijk vegetarisch eten, dat elke dag vers en biologisch is klaargemaakt en doen ze fijne activiteiten met de kleintjes, ver weg van alles wat commercieel klinkt. Zo worden er geen liedjes van Studio 100 door hun strot geramd, maar word je dankzij klassiekers als deze terug naar je eigen kindertijd gekatapulteerd als je je ukken gaat halen. Dat wordt een hele verademing als ze zelf beginnen te zingen.

Maar ook voor mij werd 1 september een dag van new beginnings. Ik kreeg namelijk telefoon van Syntra met de ideale jobaanbieding: twee dagen per week 8 uur lesgeven. Dat geeft me voldoende tijd om mijn lessen deftig voor te bereiden, mijn lerarenopleiding af te werken en als het even meezit op vrijdagochtend yoga te doen. Het allerbeste daaraan is wel dat ik niet moet werken of voorbereiden in het weekend waardoor dit eindelijk weer in het teken kan staan van mijn gezin. Echt, iets met gat en boter hierzo.

Ik voel alsof ik eindelijk mijn draai weer aan het vinden ben, alsof ik weer rustig kan ademen na een hele poos te proberen van die gewoon zo lang mogelijk in te houden. Een tweeling, een peuterpuber, een eindeloze hoop was en een huis dat enkel netjes ligt op woensdag tussen 16u en 17u, wanneer de kuisvrouw net weg is en wij nog niet thuis zijn…het wreekt zich onherroepelijk. Maar nu kan ik tenminste af en toe wegvluchten en doen alsof ik in een parallel universum leef. Enkel mijn op springen staande borsten op het einde van de werkdag herinneren mij aan mijn kroost. Dat dan weer wel.

Die kleintjes groeien ondertussen als kool, eten sinds een maand of twee papjes, rollen en lachen luidop en ik hoop dat ze binnenkort kunnen zitten, dan zullen ze zich misschien wat minder snel vervelen en echt samen beginnen te spelen. Nu beperkt zich dat tot elkaar per ongeluk meppen in het rollen, op elkaars lichaamsdelen sabberen als said lichaamsdeel zich voor hun mond bevindt, maar ze beginnen ook wel echt te lachen als ze elkaar (én Eppo) zien. Op zulke momenten smelt ik echt tot een plasje water.

IMG_20170901_130545159

That guy has my face!

IMG_20170826_104830530

Uitleggen en peten tekenen.

IMG_20170905_104724218

Twee seconden later was er minstens één aan het bleiten.

Nog een random gebeurtenis: we kochten een tweede bakfiets. Zo kan ik ’s morgens Han en Ida naar de crèche voeren terwijl Ken met zijn bakfiets Eppo afzet. Ik koos hem helemaal zelf en hij rijdt met elektrische ondersteuning. Dat rijdt zó fantastisch, echt. Zelfs voor een afstand van 10 kilometer zou ik nu sneller de fiets nemen dan de auto. Check ons eco-hip zijn.

U ziet, we hebben best een fijne zomer achter de rug en zijn weer op de rollercoaster die het leven heet gestapt. Geen zorgen, ook dat overleven we wel.

Milestone I

Lieve Eppo,

Je bent nu zes maanden oud. Zes maanden, waarin je van een schattig bolletje naakte molrat bent ontpopt tot een guitig en speels aapje. Je mama is verslaafd aan natuurdocumentaires, je zal dat nog wel merken. Dat geldt trouwens ook voor animatiefilms, tot ergernis van je papa. Maar hij zal me nog dankbaar zijn als jij binnen enkele jaren elk uur de nieuwe “Let it goooo” wil zingen.

Ik val in herhaling, maar je bevestigt elke dag alle clichés. Dat ik nog nooit in mijn leven iemand zo graag heb gezien, ook al kan je nog niet eens rechtop zitten, laat staan die liefde woordelijk beantwoorden. De manier waarop je hele smoeltje oplicht zodra ik ’s morgens boven je bedje verschijn, kan me moeiteloos in tranen doen uitbarsten. Dat ik ook je papa zo ongelooflijk liefheb en ik verander in een plasje water als hij je doet schaterlachen met zijn buikscheten. Je bent echt bevoorrecht om zo’n papa te hebben.

Ik hoop dat je zorgeloos mag opgroeien. De beelden op het laatavondnieuws van baby’s, nauwelijks ouder dan jij, het kleine hoofdje amper zichtbaar door de veel te grote reddingsvest (er is verdomme een reden waarom dat niet in babymaat bestaat), aangereikt vanuit gammele en overladen bootjes, doen me zachtjes naar boven sluipen en je een zachte aai over je kale bol geven. Je mama is emotioneel zo mogelijk nóg labieler sinds jij er bent.

Ik kan je echter weinig garanties bieden. Het leven heeft geen “niet tevreden, geld terug” optie. Als je ook maar een beetje van mij mee hebt, zal je nog vaak gedesillusioneerd vechten met je eigen hoofd. Maar ik zal er alles aan doen om je ook de schone dingen te laten zien. Dan gaan we onder de blote hemel slapen, allemaal samen in bad ploeteren (zeg niet ‘krap’, zeg ‘gezellig’), logeren bij je Omie en Grompie of Nonna en Pep, duizenden boekjes lezen en zelf nieuwe verhalen verzinnen,… Ik zal proberen om met dezelfde kinderlijke verwondering naar de wereld te kijken en je los te laten als jij daar klaar voor bent.

Maar dan moet je wel ophouden met je vuile manieren.

IMG_20150823_185337675

Keep it real

Ik had de afgelopen weken tientallen blog-ideeën. Over de week van de opvoeding, daar zou ik wel iets grappig van kunnen maken, met een collectie foto’s van “dingen die je op je baby kan zetten”. Of een post over duurzaamheid en hoe bewuste keuzes als wasbaar luieren en autoloos leven me een beter mens doen voelen. Graag gedaan, ijsbeertjes! Of misschien moest ik maar eens een stukje wijden aan mijn favoriete bezigheden tijdens mijn moeder- en ouderschapsverlof, zoals naaien, en hopen dat ik daarmee op termijn free goodies kan scoren.

En dan realiseer ik me dat ik nauwelijks de tijd of de energie vind om die stukken te schrijven. Op het einde van de dag, wanneer Het Lief onze kleine prins in bed stopt, overzie ik de schade van de dag: een overvolle luierzak en een berg bekwijlde kleertjes – damn you, orale fase – die dringend gewassen moeten worden; halfvolle tassen koffie, verspreid over de woonkamer en argeloos neergezet en vergeten zodra Eppo om aandacht/eten/een verse luier vroeg; een stapel bedankingskaartjes die dringend op de post moeten en een vloer waar je letterlijk van kan eten. En het duurt nog anderhalve week tot de kuisvrouw weer komt.

Dus ja, dat valt soms ferm tegen, dat ouderschap, al was het eigenlijk niet veel beter voor de kleine er was. Ik denk zelfs dat ik er nu in slaag om er meer structuur in te brengen dan voorheen, omdat hij die regelmaat (en verse kleren en luiers) nodig heeft. Al vrees ik nu al de dag waarop ik weer moet gaan werken, omdat mijn fragiel systeem dan als een kaartenhuisje in elkaar zal vallen. Gedaan met het ophangen van de luiers, pleur die maar in de droogkast. En dat half afgewerkt jasje vind ik vast goedkoper in de H&M. Tegen dat ik het klaar heb, is het toch te klein.

We doen zo hard ons best, meneer. We willen zo graag een boeiende job waar we al onze ambities en creativiteit in kwijt kunnen, omringd met de fijnste collega’s waarmee we tijdens de koffiepauzes kunnen kletsen over die geweldige tijdelijke tentoonstelling in het SMAK of de schrijnende toestanden in Lampedusa. En dan rijden we naar huis op onze omafiets, met een heerlijke lentezon op de snoet en de wind in de rug, pikken we de kleine op van de crèche en zingen we liedjes op de weg naar huis, waar Het Lief ondertussen een verse vegetarische maaltijd klaarmaakt. Zo kunnen we ons hummeltje rustig in bad en bed steken en na het eten gezellig samen in de zetel een aflevering van Game of Thrones meepikken, of onze volgende reis naar Japan voorbereiden. De dag eindigt uiteraard met een korte maar pittige vrijpartij zonder dat de kleine wakker wordt terwijl die, zoals het Attachement Parentingdogma voorschrijft, na twee jaar nog steeds in een bedje naast jullie slaapt.

Ja, dat is kort door de van de pot gerukte bocht, maar het voelt wel alsof dit de nieuwe Heilige Graal is, het hedendaagse Instagramfilterleven. Ik ben het zo moe om van de ene existentiële crisis in de andere te duiken omdat iedereen alles zo goed voor elkaar lijkt te hebben, terwijl ik al watertrappelend de dagen doorspartel. Want ik doe óók mijn best, maar dat is niet genoeg om jullie elke dag een perfect gepolijst plaatje te kunnen voorschotelen. Dus stop allemaal eens met liegen.

Gedaan ermee, tijd voor wat realiteitszin. Ware het niet dat we hadden afgesproken om niet aan sharenting te doen, ik portretteerde Eppo nu in volle glorie, krijsend van de krampen, vermoedelijk veroorzaakt door zijn vaccins van vorige week, of misschien had ik gisterenavond geen wijn moeten drinken, of misschien stelt ie zich aan en wil hij gewoon opgepakt worden. Ze zeggen dat het zomer is buiten. Ik weet alleen dat het al middag is en ik nog steeds in pyjama zit.

Deze post werd geïnspireerd door dit artikel op Charlie Magazine.