Trick or treat: Wondergem

Ik zet mijn pastelkleurige vintage kopjes voorzichtig op tafel. In tegenstelling tot de robuuste keramieken tasjes die ik kreeg van mijn schoonmoeder (dank u, mama²), breken die fuckers als glas. *Gedachtesprong: een glazen muiltje, wie bedenkt zoiets? In mijn hoofd is Assepoester plots een bijzonder bloederig sprookje.*

In de keuken overweeg ik mijn opties: smeuïge koffie van het espressoapparaat, ouderwets koffie opgieten met een filter in de thermoskan of toch maar gaan voor het uitnodigende gepruttel van de Bialetti-van-den-Aldi. Ik laat de keuze meestal afhangen van het aantal personen dat ik moet bedienen. Ik snijd de zelfgebakken cake aan en serveer hem op een bijpassende schotel. Melk giet ik over in een kannetje en suiker verschijnt in een mooie weckpot met een theelepeltje. Een streepje jazz maakt het plaatje af.

Er zijn weinig dingen waarvan ik tot rust kom, maar het ritueel waarbij ik vrienden of familie van koffie en gebak mag voorzien, is er een van. Hadden koffiehuizen in mijn studententijd even populair geweest als nu, ik was arm (serieus, wat kosten die latte macchiato dolce espresso’s – het bestaat ongetwijfeld ergens – wel niet), dik (er is een reden waarom koffie en kaastaart zo heerlijk allitereren) en diplomaloos. Maar wel gelukkig. En hypergefocust.

U kan begrijpen hoe fel mijn hart een vreugdesprongetje maakte toen ik ontdekte dat op amper een kilometer van mijn deur een koffie- en eethuisje de deuren had geopend. De weg ernaartoe, langs het befaamde idyllische fietspadje in Wondelgem/Mariakerke dat je van de Bourgoyen tot aan het Rabot brengt, is al een uitstapje op zich, zeker als je klein mannen meepakt. Je passeert meer dan één speeltuin en zelfs een weide met schapen, geiten, kippen en een kalkoen (wat een beest!). En je vindt er verse eitjes aan €1 voor zes stuks.

14711475_690436964447133_8203836763101006926_o

Wondergem, geniaal in zijn eenvoud. Als er op het zonnige terras vooraan geen plaats is, kan je je geluk binnen beproeven. De binnentuin achteraan herbergt namelijk ook een paar tafeltjes. Je wordt snel begroet door Wim of Gonde, het koppel dat Wondergem eind september uit de grond stampte. Ze wonen in het huis ernaast en trokken de duurzame stijl waarin ze hun eigen huis verbouwden door naar hun eethuisje. Het concept is simpel: geen keuzestress (en dat is goed nieuws voor een piekeraar als ik) dankzij de beknopte menukaart, eerlijke prijzen en een toffe sfeer.

Ook aan de kleintjes is gedacht. We zitten er vaak met onze kroost en onze peuter vindt binnen op eigen houtje speelgoed, kleurpotloden en toebehoren of kan met zijn vader naar hartenlust ravotten op de speeltuin aan de overkant van de straat. Bovendien is het een plek waar ik zonder gêne mijn baby’s de borst durf te geven, al is het maar omdat ze door Wim een hartelijke “smakelijk” toegewenst krijgen als hij onze bestelling komt opnemen. It’s the little things.

j

De speeltuin aan de overkant (c) Wondergem

Vorige week ging ik er op een zonovergoten vrijdag lunchen met mijn lief. Na de pannenkoeken die we er de week voordien hadden geproefd, gingen we nu voor de croque met fris slaatje. Een glaasje wijn erbij, een slapende tweeling en een terras voor ons alleen. God had Frankrijk even verlaten.

De kans bestaat dat ik in mijn enthousiasme nu een hele nieuwe klandizie naar Wondel/rgem heb gelokt. Ik gun het Wim en Gonde van harte, maar ik zal toch eens tegen uw enkels rijden met mijn buggy als ik nu geen plek meer vind op het terras.

On the road: Drenthe

Als ik mensen vertel dat ik bijna zes maanden thuis blijf na mijn bevalling, dan hoor ik veel positieve reacties. De meesten kunnen in hun enthousiasme niet verhullen dat ze ook wel zes maanden verlof willen. Ik dacht ook dat ik die maanden zou vullen met zorgeloze uitstapjes naar ’t stad, koffies op zonnige terrasjes, vertoevend in het gezelschap van die klassiekers die stof staan te vergaren in de boekenkast. Ondertussen zou de baby vrolijk liggen kirren in zijn maxi-cosi en de harten stelen van alle obers.

Boy, was I wrong. Ik ben nog elke dag blij dat ik beslist heb om meteen enkele maanden ouderschapsverlof op te nemen. Zo moet ik pas terug gaan werken als de kleine (en ik by proxy) ’s nachts hopelijk meer dan 5u slaap haalt. Begrijp me niet verkeerd: de voorbije maanden waren wonderbaarlijk. Van die eerste weken met dat hulpeloos huilende hummeltje naar dat vrolijk kereltje dat ons elke ochtend begroet met zijn riante tandloze glimlach. Wat een onvoorstelbaar avontuur.

Maar de weg daartussen was bezaaid met twijfel, gekrijs en gehuil (van hem én van mij), frustraties, vermoeidheid, sleur en veel was. Dat mijn vent dus besliste om in juli ook een maand ouderschapsverlof op te nemen, was de perfecte gelegenheid om het huis even te laten stinken en met onze baby de grens over te steken.

Naar Drenthe dus. Het begon met een google search naar een huisje in de natuur zonder daarvoor acht uur in de auto te moeten zitten. Toen Limburg niet meteen iets opleverde, kwamen we hier terecht. We mochten de auto van mijn ouders gebruiken (haja, wij zijn van die hippies zonder eigen auto maar wel met een bakfiets en een cambio-abonnement) en hadden lichtjes onderschat hoeveel gerief een baby nodig heeft gedurende 1 week.

Belachelijk veel, zo blijkt.

Google Maps had een rit van een kleine 4 uur voorspeld, maar Google Maps houdt geen rekening met hongerige, bevuilde, huilerige baby’s die zitten te zweten in hun maxi-cosi (serieus, waarom zweten baby’s altijd zo in die dingen?) dus na 6 uur kwamen we aan in “Huisje Kikker”.

Alleen al voor het uitzicht over het ven was de rit de moeite waard. Het huisje is gelegen in een natuurgebied, wat een overvloed aan vogels, eenden, eekhoorns en kikkers oplevert. Nooit gedacht dat ik zo zalig in slaap zou kunnen vallen op de tonen van een honderdkoppig kikkerorkest.

In het huisje, dat verrassend modern is ingericht, zijn alle basisbenodigdheden aanwezig: van wc-papier tot koffie en bakboter. Wat een verademing om bij aankomst met een tas koffie buiten te kunnen zitten en niet meteen de dichtstbijzijnde Albert Heijn te moeten opzoeken. Ook beddengoed en handdoeken waren voorzien. Handig, want dat hadden we er nooit bij kunnen proppen in de auto.

Hoewel Drenthe misschien niet tot de verbeelding spreekt, is het aanbod in de buurt best groot en divers: het Gevangenismuseum (sorry, beroepsmisvorming), de zoo van Emmen (beestjes!), de Waddenzee (zeehondjes!), hunebedden (stenen!), talloze natuurgebieden, fiets- en wandelroutes.

Ik had hier graag een opsomming willen geven van alle boeiende uitstappen die we hebben gedaan, maar helaas verandert de omgeving niets aan het feit dat zo’n uk van vier maanden nog veel dutjes doet overdag en dat je je planning dus grotendeels daarop afstelt. Maar we hebben niettemin een dagje door het fijne Groningen gekuierd, fikse natuurwandelingen gemaakt (en hopeloos verloren gelopen omdat de jeugd van tegenwoordig geen kaart meer kan lezen) en ook simpelweg met een boek aan ons privémeer geluierd terwijl onze kleine in zijn blote billen op zijn speelmat lag te dollen. (Note to self: was de speelmat.)

Op de heetste dagen (ja, wij zaten met de hittegolf in een bungalow met enkel ramen aan de zuidkant, hoera) zochten we verkoeling aan het Ronostrand, aka de Blaarmeersen van Drenthe. Eppo nam er zijn eerste zwemles, mijn vent kreeg er een bal tegen zijn hoofd (en zorgde daarmee dat Eppo buiten schot bleef, aaike) en we merkten dat ook daar jongeren irritant zijn en hun ongeïnspireerde muziek door minispeakers jagen. Chance dat we Eppo nog onvrijwillige dansjes konden laten doen op opvoedkundig onverantwoorde liedjes en het op die manier nog wat entertainment opleverde. Ach, Hollandse marginaliteit is nog best verteerbaar op vakantie.

Als je’n beetje wil chillen…

We hebben er gewoon keihard van genoten: lang uitslapen met de kleine tussen ons in het grote bed, ontbijten met zicht op het ven in het gezelschap van vogels en eekhoorns, wandelingen maken met Eppo in de draagdoek, verrast worden door een regenbui en net op tijd binnen zijn voor het warme-onweer losbarst. Pannenkoeken bakken, de lichten doven en naar buiten kijken hoe het water oplicht onder tientallen geruisloze bliksems. Op vakantie leert ge opeens weer stil te staan bij de kleine dingen. Hashtag melig.

Time flies when you’re having fun en dus vloog ook deze week voorbij. Met het risico in acht dat jullie nu allemaal keihard gaan boeken om ook in dit heerlijk stukje paradijs te kunnen vertoeven, hebben we besloten om sowieso nog terug te gaan. Misschien eens in de winter, als Eppo iets ouder is, dan kan hij sneeuwballen gooien naar de eekhoorns.

Bliss.