Winging it

Deze augustus is misschien wel de meest turbulente maand van mijn leven geweest. En ze is nog niet eens voorbij. Na zes maanden cocoonen, werd ik opeens weer in de Echte Wereld verwacht. Dat hield ook in dat we een maand geleden volop begonnen te experimenteren met flesjes en papjes, in de hoop dat ze hem in de crèche niet moesten laten verhongeren. Ik kan u zeggen dat het een emotionele klap is als je beseft dat je kleine opeens kan overleven op poedermelk en geprakte banaan. Daar stond ik dan, met lekkende borsten. Ik voelde me zowaar overbodig. Ik heb echter al horen waaien dat “papa” ’s nachts niet bestaat, dus misschien moet ik heel even van genieten van mijn tijdelijke invrijheidstelling, nu hij nog niet kan praten.

Het heeft wat voeten in de aarde, pap in het haar en melk in zijn nek (stinken dat dat daar doet!) gehad, maar na een paar weken werkte hij al ruim 100 gram groentjes naar binnen en dronk hij vlotjes de poedermelk uit goedkope Kruidvatflessen (nadat we een fortuin hadden uitgegeven aan flessen van Medela Calma, Tommee Tippee en Avent, uiteraard). We zetten hem op 11 augustus met een gerust hart af bij de kinderverzorgster. Ik heb zelf (net) niet gehuild. Victorie! Toen ik hem ’s avonds hoorde bleiten zodra ik de deur van de crèche opende, brak mijn hart echter in duizenden stukjes. Ik gooide de maxi cosi en mijn handtas aan de kant en als een leeuwin sprintte ik naar de wieg waar hij met rood aangelopen gezicht lag te krijsen. Te bedenken dat ze wel “met het kindje van haar zus” op de arm liep (betaalt die ook €25 per dag?), deed mij bijna klauwen.

“Hij heeft veel geweend” – No shit, Sherlock!

“Hij heeft ook niet zo veel gegeten” – Misschien moet je dan geen vlees geven aan een baby van nog geen 6 maanden.

“En slapen lukte eigenlijk ook niet” – Dat verklaart waarom zijn slaapknuffel nog in zijn tas zit. Leest gij zijn boekje wel?

“’t Is wel een heel schoon kindje hé” – Daar heb ik nu eens echt geen zak aan, joeng! (maar ja, ’t is waar)

U kan zich voorstellen hoe klein mijn hartje de volgende dag was. Gelukkig ging het de dagen nadien exponentieel beter. Deze week kregen we zelfs een stralende baby mee naar huis die “de hele dag niet had geweent (sic) en vrolijk mee had buiten gezeten”. Dat ze hem vergat in te smeren waardoor hij ’s avonds gloeiende koorts kreeg en de papa meteen twee dagen verlof mocht opnemen, is een detail. Een detail waar ze maandag scratch marks aan zal overhouden.

Maar alle crèchecapriolen terzijde, is deze maand ook de maand waarop ik van werk ben veranderd. Na drie jaar vechten tegen de windmolens bij de Liga voor Mensenrechten, waar ik de eer had omringd te zijn door de meest gedreven mensen die ik ooit heb ontmoet, zet ik mijn eigen kleine revolutie voor een betere wereld verder…in het onderwijs. In een middelbare school in het Gentse zal ik tso- en bso-jongeren de schoonheid der Nederlandsche Taal bijbrengen. In de praktijk zal ik al blij zijn als ze op het einde van het schooljaar ‘moeten’ niet meer met twee t’s schrijven en weten wanneer ze een korte of lange ei/ij moeten gebruiken. Kwestie van uit te gaan van het worst case scenario, dan kan het alleen maar meevallen.

Het komende jaar wordt dus zwoegen en jongleren. Een nieuwe job in combinatie met een lerarenopleiding (ochja, klein detail…voorlopig zal het een kwestie van improvisatie en stelen van collega’s), in combinatie met een baby die ongetwijfeld nog meermaals ziek thuis zal moeten gehouden worden (serieus, werkende ouders, wie belt ge dan als de grootouders ook allemaal fulltime werken?), in combinatie met een lief dat fulltime werkt, allerhande ambitieuze zijprojecten heeft en op tijd en stond ook wel wat quality time wil, in combinatie met familie die de kleine graag wat vaker dan een keer per maand wil zien, in combinatie met een huis dat af en toe gestofzuigd, eten dat af en toe gekookt en kleren en luiers die af en toe gewassen moeten worden, in combinatie met naailessen en als het nog even kan, etentjes en aperitiefjes bij vrienden. Slik.

Ogen toe en springen maar.

Slow down, idiot

Ook al laat ik iedereen bij de eerste indruk graag geloven dat het allemaal ratio is wat de klok slaat, ik ben een bijzonder emotioneel mens. Helaas zijn sommige mensen niet zo gemakkelijk om de tuin te leiden. Zij worden dan mijn beste vrienden.

Soms denk ik terug aan mijn kindertijd en hoe zorgeloos die was. En dan voel ik mij daar schuldig over, dat ik als kind en zelfs tot ver in mijn puberjaren nooit stilstond bij mijn daden. Alle dagen flink mijn patatjes met groentjes en stukske vlees peuzelen. Met de vrienden in’t stad rondslenteren, meneer McDonald wat rijker maken, in de goedkoopste ketens regelmatig nieuwe kleren en schoenen scoren. Hedonisme ten top. Soms wou ik dat mijn ouders wat meer hun verantwoordelijkheid genomen hadden en mij ook op het vlak van ethisch en duurzaam leven wat lessen hadden gegeven. Uiteraard wisten ze zelf niet beter. Achteraf is alles makkelijk uit te leggen.

Ik weet nog het moment waarop ik voor het eerst tot in mijn diepste kern geschokt was door de gruwel van de mensheid. Ik was 16 of 17 en een msn-vriendje dat vertoefde in de Kortrijkse hardcorescene (aai zwaai, Jonas), wilde me overtuigen over te stappen naar the other side. Dus stuurde hij me een filmpje door van een paar Oosterse mannen die een wasbeer knock-sloegen tegen een betonnen vloer en hem nadien levend vilden. Het stuiptrekkende, bloederige lijfje werd ten slotte in een container gegooid, waar talloze voormalige knuffelberen hem waren voorgegaan. Nog steeds moet ik kokhalzen als ik aan dat filmpje denk en we zijn begot ruim een decennium later.

raccoon

Sad wasbeer is sad.

Dat filmpje heeft mij op bijzonder bruuske wijze wakker geschud. Opeens zag ik overal dierenleed en ellende. Ik verkondigde luidkeels dat ik vegetarisch wilde eten en zou iedereen die bont droeg met verf bekladden. Tot mijn pa zei dat ik dan zelf mocht koken en mijn liefste oma in haar oude muskusrattenmantel voor de deur stond. Principes zijn er om bijgeschaafd te worden. Ik heb het vegetarisch eten nog uitgesteld tot enkele jaren geleden en heb oma beloofd dat ik haar mantel pas in brand zou steken als ze dood was. Ik heb ondertussen ook “Eating Animals” en “Earthlings” achter de kiezen. Confronterend, maar echte aanraders.

Ik word gemakkelijk aangespoord. Of ik nu dorst krijg door een billboard van Coca Cola, meteen defensief word als de “grappige” nonkel een vrouwonvriendelijke mop maakt, of alle dieren wil redden door een viraal gruwelfilmpje, het is allemaal een kwestie van de juiste snaar te raken. En ik heb erg gevoelige snaren.

Zo zag ik onlangs in mijn Netflix-feed “The True Cost” passeren. Het is hallucinant wat er allemaal bij de productie van onze felbegeerde fast fashion komt kijken. Het is hallucinanter dat we dat eigenlijk allemaal wel wéten, maar er niet naar handelen. Ik vraag me oprecht af hoeveel fabrieken nog moeten instorten vooraleer de ethiek het wint van de lobbyisten.

En net zoals ik destijds na het bekijken van het wasberenfilmpje verkondigde dat ik het écht niet meer kan aanzien, ga ik nu ook op mijn eigen kleine barricade staan. Een jaar lang koop ik geen nieuwe kleren meer. Ik heb een kast vól en er zitten stuks bij die ik amper gedragen heb. Het zal mijn creativiteit ten goede komen. Als ik dan toch een essentieel stuk zou missen, dan maak ik het wel zelf of schuim ik tweedehandswinkels af. Het moet een beetje spannend blijven hé. Vanmorgen belde de postbode voor het laatst aan met een pakje: een tijdloze bootcut jeans, van het duurzame merk Howies. Op goed geluk, afgaand op hun UK-maattabel, online besteld. En Boeddha beloont onmiddellijk: ze past perfect.

Ik kijk echt uit naar deze uitdaging met mezelf. Al denk ik dat het me nauwelijks moeite zal kosten. Het is gewoon zo noodzakelijk om af en toe even stil te staan bij de verdomde chance die we hebben om in dit deel van de wereld geboren te zijn. Ik zal er alles aan doen om Eppo met datzelfde bewustzijn op te voeden. Al is de kans wel groot dat hij door dat Atlassyndroom van de ene depressie in de andere zal sukkelen. Ik zie gelukkig de verandering dichtbij. Mijn ouders doen mee met veggie-donderdag, in de crèche gebruiken ze wasbare luiers en mijn naaiprobeersels beginnen steeds draagbaarder te worden. Komt goed!

94141-realist-half-full-half-empty-d-FVq2